Wanneer zullen wij ons echt Ahmed voelen? (Je suis Ahmed)

In het huidige debat  rond het wij-zij denken in onze samenleving naar aanleiding van de terroristische  aanslagen in Frankrijk en België , wordt het me steeds duidelijker dat het probleem zich echt niet aan de kant van “zij” bevindt maar aan onze kant.

Ik zou het in mijn ideale maatschappij niet meer over wij en zij moeten hebben, want in die ideale wereld zouden wij allemaal gelijk zijn.

Het politieke en maatschappelijk discours beperkt zich sinds de eerste immigratiegolf in de jaren vijftig van de vorige eeuw, vooral rond de integratie van die immigranten. Immigranten dienen onze taal te lereen, naar onze scholen te gaan, de scheiding tussen kerk en staat in onze samenleving te aanvaarden en zich juist te bewegen in onze samenleving. Wij zijn er echter compleet aan voorbij gegaan, dat die immigranten dit ook gedaan hebben, dat zij zich wel degelijk helemaal hebben aangepast aan onze maatschappij. Hetgeen echter niet is gevolgd, is dat wij, de “autochtonen”, hun ook hebben aanvaard als volwaardige leden van onze maatschappij. Wij blijven hen benoemen als “allochtonen”, als “moslims”, als de “andere”, en wij blijven hen dus zien als de “andere”. De immigranten hebben er echt alles aan gedaan om zich te kunnen thuisvoelen in onze maatschappij, wij hebben hen echter in onze geesten nog niet verwelkomd in hun nieuwe thuis en blijven hun als “zij” zien, en geven hen dus daardoor niet echt de kans zich thuis te voelen.

Velen zogezegde echte Belgen blijven het dragen van een hoofddoek of het belijden van de islam gebruiken als teken dat de immigrant zich niet heeft aangepast, en niet echt geïntegreerd is. Het wordt tijd dat “wij” eindelijk “emanciperen in onze geesten, en de andere echt als gelijke aanvaarden en hen als evenveel deel van onze maatschappij beschouwen. Niet zij maar wij dienen ons te emanciperen in deze diverse, gekleurde maatschappij, en eindelijk te aanvaarden dat dit de thuis is, voor wij en voor zij. Het is nu dus aan ons.

Het is trouwens schrijnend in een maatschappij waar we massaal op straat komen voor de vrije meningsuiting, een maatschappij die het vrij kunnen belijden van een godsdienst verdedigt, die zo gericht is op individualisme en waar ieder individu het recht heeft zich te uiten in zijn eigenheid, we nog steeds de hoofddoek verbieden op scholen en in openbare functies. Dit alleen toont aan dat het “wij” is die het moeilijk hebben met het recht op eigenheid en vrije meningsuiting van “zij”. Want is de hoofddoek uiteindelijk niet ook een vorm van vrije meningsuiting, een vrijheid van het belijden van zijn godsdienst, en de vrijheid zich te uiten in zijn eigenheid? Waarom komen wij niet op straat om hun recht op vrije meningsuiting te verdedigen? Of zijn wij alleen Ahmed ( Je suis Ahmed), als die  “zij” zijn leven heeft moeten opofferen voor de vrije meningsuiting van de cartoonisten van Charlie Hebdo? Denk daar maar eens over na…..

Schermafbeelding 2015-01-20 om 19.41.25

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s